Zadośćuczynienie – zasady przyznawania, podstawa prawna

Godne zadośćuczynienie

Roszczenie o zadośćuczynienie przysługuje za doznaną przez poszkodowanego krzywdę. Podstawę prawną dla dochodzenia zadośćuczynienia stanowi art. 445 § 1 w związku z art. 444 kodeksu cywilnego. Według zawartych w nim zapisów kwota tzw. naprawy szkody powinna obejmować wszystkie koszty leczenia, jeśli doszło do uszkodzenia ciała lub innego uszczerbku na zdrowiu oraz ewentualne koszty związane z przygotowaniem do innego zawodu (jeśli wypadek uniemożliwia wykonywanie dotychczasowego zajęcia). Ponadto, jeśli na skutek wypadku poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do wykonywania pracy zarobkowej albo wystąpiły dysproporcje w jego statusie materialnym (zmniejszyły przychody lub zwiększyły potrzeby finansowe), może on ubiegać się o tymczasową lub dożywotnią rentę.

Zadośćuczynienie jest świadczeniem dodatkowym, mającym zrekompensować poszkodowanemu doznaną krzywdę. Ze względu na to, że ma ono niewymierny charakter, jest trudne do oszacowania. Świadczenie to ma bowiem rekompensować doznane przez poszkodowanego cierpienia fizyczne i psychiczne związane z powstałym w wyniku wypadku uszczerbkiem na zdrowiu. W praktyce jego wysokość ustalana jest na podstawie ustalonego przez biegłych stopnia uszczerbku na zdrowiu i zależy w dużej mierze od indywidualnych cech każdego przypadku. Nie są jednak odosobnione sytuacje, kiedy kwota zadośćuczynienia sięga nawet kilkuset tysięcy złotych.

Wysokość zadośćuczynienia może zależeć też np. od cech dotyczących procesu leczenia oraz rehabilitacji (jego długości i uciążliwości), konieczności korzystania z pomocy, nasilenia dolegliwości bólowych czy trwałego uszczerbku na psychice. Kalkulacja zwykle bierze pod uwagę ogromną ilość czynników związanych z dotychczasowym trybem życia oraz jego zmianą po wypadku.

Zadośćuczynienie w związku ze śmiercią bliskiego

Członkowie rodziny w przypadku śmierci poszkodowanego mogą dochodzić również tzw. zadośćuczynienia w związku ze śmiercią osoby najbliższej. Roszczenie to ma szczególny charakter, ponieważ jego celem jest kompensacja krzywdy moralnej związanej ze śmiercią członka rodziny. Podstawę prawną dla tego roszczenia stanowi art. 446 § 4 kodeksu cywilnego. Instytucja zadośćuczynienia na podstawie art. 446 § 4 KC znajduje zastosowanie w zakresie wypadków śmiertelnych mających miejsce po 03.08.2008 r. Roszczenia zadośćuczynienia za doznaną krzywdę dotyczące wypadków śmiertelnych mających miejsce przed dniem 03.08.2008 r. znajdują swoją podstawę prawną w art. 448 KC w związku z art. 24 KC.

Również w tym przypadku kwota świadczenia ustalana jest indywidualnie, na podstawie bardzo wielu czynników. Ma ono na celu zarówno kompensację związaną z przystosowaniem się do nowej sytuacji życiowej, jak i bólem, cierpieniem oraz uszczerbkiem na zdrowiu psychicznym. Każdy przypadek rozpatrywany jest więc indywidualnie.

-->
-->