Związek przyczynowo skutkowy

Związek przyczynowo skutkowy
Obligatoryjną przesłanką powstania obowiązku odszkodowawczego po stronie Ubezpieczyciela jest istnienie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy szkodą a jej przyczyną, którą jest często zachowanie się Sprawcy wypadku.
Okoliczność ta swoją podstawę prawną znajduje w art. 361 § 1 KC. Przepis ten stanowi, iż:

§ 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

Sprawca szkody, prowadząc pojazd, który posiada ubezpieczenie z zakresu OC u jednego z Ubezpieczycieli, powoduje przez powstanie szkody powstanie solidarnej odpowiedzialności tego ubezpieczyciela za skutki wypadku tj. śmierć, uszczerbek na zdrowiu, uszkodzenie pojazdu.

W związku z powyższym Poszkodowany może kierować roszczenia w stosunku do Ubezpieczyciela, takie jak odszkodowania, zadośćuczynienie czy renta.

Zgodnie z brzmieniem wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 06.12.2013 r. w sprawie o sygn. akt: I ACa 1227/13:

„Zgodnie z art. 361 KC, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (§ 1); w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2). W świetle przytoczonej regulacji, związek przyczynowy pełni więc podwójną funkcję: warunkuje powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej (art. 361 § 1 KC) oraz określa jej granice (art. 361 § 2 KC) …”

Ciekawe rozwinięcie zagadnienia związku przyczynowo skutkowego znalazło się w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28.02.2006 r. w sprawie o sygn. akt: III CSK 135/05:

Niezbędnym warunkiem odpowiedzialności za szkodę jest istnienie związku przyczynowego między określonym zdarzeniem a powstałą szkodą. Związek przyczynowy ma znaczenie nie tylko jako przesłanka odpowiedzialności za szkodę w ogóle, ale także przy ustaleniu zakresu tej odpowiedzialności wówczas, gdy tylko cześć szkody pozostaje w związku przyczynowym z działaniem uzasadniającym odpowiedzialność.

Art. 361 § 1 KC, wychodząc z ogólnego pojęcia przyczynowości, ogranicza odpowiedzialność cywilną tylko do niektórych następstw zdarzeń stanowiących jej podstawę. Rozwiązanie to, dające wyraz teorii określanej w literaturze jako adekwatny związek przyczynowy, opiera się na podziale następstw mieszczących się ramach przyczynowości ogólnej według kryterium, które stanowi ocena, czy następstwo to odpowiada zdarzeniu, jakie je wywołało czy też stanowi względem niego coś niezwykłego, nadzwyczajnego. Stosownie do art. 361 § 1 KC adekwatne są „normalne” następstwa działania lub zaniechania, z których szkoda wynikła. Normalnymi następstwami zdarzenia, z którego wynikła szkoda są następstwa, jakie tego rodzaju zdarzenie jest w ogóle w stanie wywołać i w zwyczajnym biegu rzeczy, a nie tylko na skutek szczególnego zbiegu okoliczności, z reguły je wywołuje. Natomiast anormalne jest następstwo, gdy doszło do niego z powodu zdarzenia niezwykłego, nienormalnego, niemieszczącego się w granicach doświadczenia życiowego. na skutek nadzwyczajnego zbiegu okoliczności, którego przeciętnie nie bierze się w rachubę. Nie wyłącza normalności w rozumieniu tego przepisu okoliczność, że mimo identycznych warunków zdarzenia określone następstwo nie zawsze występuje, ani też jego statystyczna rzadkość. Sformułowanie „normalne następstwo” nie musi oznaczać skutku koniecznego.

Nasze kancelarie adwokackie i radcowskie znajdują się w różnych częściach Polski, między innymi w Warszawie, Krakowie i Wrocławiu. Zapraszamy do Współpracy.

-->
-->